Wasgoed werd in de uiterwaard op de Bleek gelegd

“Toen we vaak afval met Poolse etiketten vonden, hebben we een bordje en posters gemaakt met in het Nederlands en Pools de tekst dat het geen gewoonte is om vuil te dumpen in de natuur. De posters hebben we verspreid in de kantines van de kassen waar immers veel Polen werken. Het bordje hangt bij het pad dat toegang geeft tot de uiterwaarden”.
Gerrit Ermstang, Liet Waller en Evert Versteeg behoren tot de actieve mensen van Brakel Schoon, een vaste groep van 24 leden die regelmatig de straten en nu ook de Waaloevers schoonmaken. “Het is echt een ziekte”, zegt Evert en de anderen stemmen direct in. “Je blijft altijd iets meenemen”. Liet: “Als ik de hond uitlaat, heb ik steevast een tasje voor het zwerfvuil bij me. En ik probeer altijd direct het plastic en glas te scheiden, dat scheelt toch ook weer”.

Gerrit: “Bij mooi weer vind je veel mensen langs de waterkant. Dat geeft dus ook afval”. Liet vult aan: “We vinden het natuurlijk fijn als ook andere mensen de boel opruimen. Daarom zeggen we ook tegen hen: laat het maar achter bij de holle boom, dan halen wij het een keer op. Iedereen kent die boom, want hij staat langs het toegangspaadje. En het werkt vaak wel goed”.
Gerrit: “Als het uitkomt, spreek ik ook mensen aan wanneer ze daar gezellig zitten te eten en te drinken”.

Evert: “Munnikenland was vroeger een land met vooral kleine boeren en tuinders. Elk huisje was zijn eigen kleine boerderijtje. We woonden hier nogal afgelegen. In ’49 waren wij de eersten met een trekker”.
Liet: “Toen was de beleving van de Waal anders. Wasgoed werd vroeger in de uiterwaarden op de Bleek gelegd. Ging je begin jaren ’80 picknicken, dan kwam je niemand tegen. We gingen met de kinderen wel op de strandjes spelen maar vanwege glas, prikkeldraad e.d. moesten ze schoentjes aan en mochten ze, vanwege de waterkwaliteit toen, hooguit een klein eindje het water in”.

Gerrit: “Zwemmen in de Waal was gevaarlijk. Als jonge jongens zwommen we de Waal regelmatig over, toen was er minder scheepvaart. In Brakel woonde een arts die in Zaltbommel in het water sprong en in Brakel er weer uit klom. Maar de scheepvaart is drukker geworden en dus is het ook gevaarlijker. Ik zal het nu niemand meer aanraden.
D’r is eens een schip gezonken en het echtpaar wist zich met een roeibootje te redden. Maar het woei verschrikkelijk. Toen is de veerpont ernaartoe gevaren; die veerbaas was nergens bang voor. Hij opende de klep van de veerboot en heeft zo het roeibootje uit de golven geschept”.

Waaljutters Brakel 2016-07-23 01B

Advertenties